เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 279 สมบัติฟ้าดิน
นักพรตเฒ่าหลี่ยืนอยู่ตรงปากถ้ำ ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องรอบกายหานอวี๋เขม็ง ปีกจมูกขยับไหวราวกับต้องการสูดจับกลิ่นหอมสายนั้นจากกลางอากาศให้หมดสิ้นจนไม่เหลือแม้แต่น้อย
สีหน้าเช่นนั้น หากจะกล่าวว่าอยากรู้อยากเห็น สู้กล่าวว่าถูกขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาอันหยั่งรากลึกจากสัญชาตญาณแห่งชีวิตเสียยังจะเหมาะกว่า
หานอวี๋ตกใจกับปฏิกิริยาอันกะทันหันจนแทบเสียกิริยาของนักพรตเฒ่าหลี่ จึงรีบเก็บลมปราณหยุดฝึกทันที
โลหิตปราณที่พลุ่งพล่านภายในร่างค่อย ๆ สงบลง วิชาซ่อนกลิ่นอายโคจรทำงาน ปกปิดกลิ่นอายหอมบริสุทธิ์อันพิสดารสายนั้นเอาไว้
ขณะเดียวกันในใจก็กระจ่างแจ้งในทันที นี่เป็นเพราะยามตนเองโคจรวรยุทธ์หลอมโลหิต กลิ่นอายสายนั้นจึงรั่วไหลออกไป
“ท่านนักพรต เหตุใดท่านจึงมาที่นี่เล่า?”