เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 เจ้าสำนักน้อย
ภายหลังจากฮันอวี๋ขานรับ เจ้าสำนักฉีจึงพาเขาขึ้นสู่น้ำเต้าหยกเขียว เดินทางจากขุนเขาหลักมาถึงยังบริเวณประตูสำนัก
ผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตูในค่ำคืนนี้มีผู้ดูแลลู่ที่ฮันอวี๋รู้จัก รวมถึงเฉินเพ่ยผู้เฝ้าประตูสำนักมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้พร้อมด้วยศิษย์อื่น ๆ อีกหลายคน ในช่วงเวลานั้นที่ฮันอวี๋กับนักพรตเฒ่าหลี่เพิ่งมาถึงหุบเขาว่านชุน หุบเขาว่านชุนยังคงมีความสงบสุข ยามนั้นเฉินเพ่ยในฐานะศิษย์ฝ่ายนอกคอยเฝ้ารักษาการณ์อยู่บนต้นไม้บรรพชนนอกประตูสำนัก โดยไม่ต้องมีความกังวลใจอันใดเลย
หลังจากผู้ดูแลลู่ เฉินเพ่ย และคนอื่น ๆ ทำความเคารพเจ้าสำนักฉีแล้ว ฮันอวี๋ก็ส่งยิ้มบาง ๆ ให้แก่เฉินเพ่ย
เฉินเพ่ยหนังศีรษะชาด้านขึ้นมาทันที
ศิษย์น้องฮัน คงไม่ได้มาสั่งสอนข้าอีกหรอกกระมัง
เนื่องเพราะฮันอวี๋คือผู้ที่เฉินเพ่ยเป็นคนลงมือส่งเข้าสู่สำนักด้วยตนเองเมื่อสี่ปีก่อน ดังนั้นยามที่ฮันอวี๋ไปยังโถงประลองเวท เฉินเพ่ยจึงเป็นผู้ที่รู้สึกยอมรับไม่ได้มากที่สุดคนหนึ่ง เด็กน้อยแค่นี้ ข้าจะแพ้ให้แก่เขาได้อย่างไร