กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 ไม่เข้าใจ
ถนนยาวว่างเปล่า ในที่สุดฝนก็โปรยลงมา ค่อย ๆ ซึมเปื้อนอาภรณ์จนชุ่มโชก และส่งความหนาวเย็นผ่านเข้ามา
ผู้คนรอบข้างส่วนใหญ่ต่างกลับบ้านไปแล้ว ส่วนที่เหลือบ้างก็กางร่มเดินไปด้วยกัน บ้างก็ยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคา
ส่วนเสิ่นไป๋อวี๋ นางยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนไม่ไหวติง ราวกับดวงจิตหลุดลอยไป
ณ ที่แห่งนี้ หาได้มีที่ยืนสำหรับเสิ่นไป๋อวี๋ผู้นี้ไม่ และนางก็มิได้คิดจะหลบหลีก
เสิ่นไป๋อวี๋ยกหัตถ์ขึ้นรองรับสายฝน ฝุ่นผงถูกตีให้กระจัดกระจายแล้วตกลงมา ค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นสายน้ำเล็ก ๆ
อาภรณ์และกระโปรงของนางเปื้อนโคลน ดูแล้วช่างแสนจะอนาถ
“สมควรไปที่ใดกัน…”
ในใจของเสิ่นไป๋อวี๋หวนนึกถึงห้วงเวลาที่ผ่านไปวูบหนึ่ง นางพลันปรารถนาจะย้อนกลับไปยังคราวที่อยู่ ณ ชิงหลาน