กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ความพิโรธเพียงเสี้ยว
โม่ปู้เสวียนหัวเราะเบา ๆ หนึ่งครั้งโดยไม่เอ่ยคำใด ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มประหลาดรอยหนึ่ง จากนั้นยกมือขึ้นผลักแผ่นหลังของเขาหนึ่งครั้ง
ชิงฉือก้าวไปข้างหน้าสองก้าว บาดแผลสาหัสบนร่างกายทำให้เขาล้มลง เสิ่นไป๋อวี๋รีบก้าวเข้าไปประคองเขาไว้
เสิ่นไป๋อวี๋มองโม่ปู้เสวียนหลบหนีไป โดยมิได้คิดจะขัดขวาง
ชิงฉือกว่าจะทรงตัวได้มั่นคง ด้านหลังก็ไร้เงาของโม่ปู้เสวียนเสียแล้ว
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ผู้บำเพ็ญมารผู้นั้นเกรงว่าจะหนีตรงไปยังโลกมนุษย์
อาจารย์ลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้ ศิษย์พี่รองจะมีบาดแผลหรือไม่?
ชิงฉือในยามนี้เต็มไปด้วยความคิดถึงศิษย์พี่รองของตน โดยวางเรื่องบาดแผลของตัวเองไว้ภายนอกเสียสิ้น