เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 60 สองตอนควบรวมเป็นหนึ่ง
ฉืออวี่จ้องมองมนุษย์จิ๋วที่ล้มระเนระนาดอยู่สองสามครั้ง เขาคิดว่าในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เขาควรจะรู้สึกผิดบ้าง เพราะทั้งขโมยของทั้งสะบัดเมาส์จนมนุษย์จิ๋วพวกนี้แตกตื่นราวกับเจอศัตรูตัวฉกาจแถมยังล้มกองกันเต็มพื้น
แต่ทว่า... ตอนที่เขาเห็นภาพนี้ เขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถสร้างความรู้สึกผิดขึ้นมาได้มากนัก เขารู้สึกเพียงว่ามันค่อนข้างตลก
เขาพยายามจะเอาใจเขามาใส่ใจเราแทนมนุษย์จิ๋วพวกนี้ เพื่อสัมผัสถึงความขมขื่นและความเจ็บปวดที่พวกเขาทำโบราณวัตถุหายแถมยังโดนลูกหลงจากการต่อสู้ แต่ว่า...
“นี่มันก็แค่เกมนะ! ถ้าต้องมาเห็นอกเห็นใจข้อมูลมนุษย์จิ๋วที่ไม่มีชีวิตพวกนี้ แล้วจะเล่นต่อไปได้ยังไงล่ะ!”
ฉืออวี่เคยเล่นเกมที่มีอิสระสูงมาเยอะ แต่เกมที่มีอิสระสูงขนาด 《มหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์》 นี้ เขาไม่เคยเล่นมาก่อนจริงๆ บางครั้งปฏิกิริยาของมนุษย์จิ๋วพวกนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังปั่นหัวคนจริงๆ อยู่
“คงเป็นเพราะคิดไปเองสินะ! ยังไงซะปฏิกิริยาพวกนี้ก็สร้างขึ้นมาได้ด้วยโค้ดอยู่แล้ว”
ฉืออวี่คิดอย่างปล่อยวาง ในเมื่อเป็นเกมก็ต้องเล่นให้สนุก การคิดมากเกินไปก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว ในชีวิตจริงก็มีเรื่องลำบากใจมากพออยู่แล้ว จะไม่ให้หาพื้นที่ปลดปล่อยอย่างอิสระในเกมเลยเชียวหรือ?