กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 207 การสิ้นสูญไปจนหมดสิ้นของเหลิ่งซื่อเย่
“ฮะฮะฮะฮะ เหลิ่งซื่อเย่ นายคิ้วท์มากจริง ๆ นะ!”
“เมื่อกี้ฉันกำลังจะพูดอะไร นายก็เดาได้แล้วไม่ใช่เหรอ?!”
เซิ่งลั่วหน่วนถูกเหลิ่งซื่อเย่อุ้มไว้ในอ้อมอก สองมือไม่ได้โอบกอดเขา แต่กลับกำลังซุกซนอยู่บนใบหน้าของเขา
“ที่รัก ผมไม่รู้...”
เหลิ่งซื่อเย่อยากให้เธอถามนี่นา
“ไม่รู้อะไร...”
เซิ่งลั่วหน่วนกำลังจะหยอกล้อเหลิ่งซื่อเย่ต่อ ทันทีที่เห็นร่างที่นั่งอยู่บนโซฟาชั้นล่าง ร่างกายก็แข็งเกร็งขึ้นมา
เหลิ่งซื่อเย่ก็เห็นแล้วเช่นกัน ต่อให้เซิ่งลั่วหน่วนอยากจะลงเดินเอง เขา ก็ไม่ยอมปล่อยมือ ทว่ายังคงยืนกรานที่จะอุ้มเธอลงมาข้างล่าง
โจวเยี่ยนได้ยินเสียงตั้งนานแล้ว พอกระดิกหัวหันไปมอง ก็เห็นเหลิ่งซื่อเย่อุ้มเซิ่งลั่วหน่วนเดินลงมา โดยที่เซิ่งลั่วหน่วนคอยลูบหน้าเขาอยู่เป็นระยะ ๆ