กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 183 รู้สาเหตุ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
โม่เทียนมองดูประเทศเอที่ค่อย ๆ สดซึมเล็กลงเรื่อย ๆ ก็อดสบถออกมาคำหนึ่งไม่ได้ “แม่งเอ๊ย เหลิ่งซื่อเย่ นายแม่งเปลี่ยนใจไวยิ่งกว่าผู้หญิงอีก”
วินาทีก่อนยังร้องไห้ฟูมฟายจะบำบัดด้วยไฟฟ้าให้ได้ แต่วินาทีถัดมากลับบอกว่าจะบินกลับประเทศ
นี่มันแม่งพวกมาโซคิสต์ชอบทรมานตัวเองชัด ๆ
ในสมองของเหลิ่งซื่อเย่ตอนนี้มีแต่ประโยคก่อนตัดสายของเซิ่งลั่วหน่วนเพียงประโยคเดียว ‘เหลิ่งซื่อเย่ เราจบกันแค่นี้’
ร่างกายของเขาทั้งร่างแข็งเกร็ง สมองเหมือนขาดออกซิเจน ฟังอะไรไม่เข้าหูเลยสักนิด ดังนั้นจึงยิ่งไม่มีทางสนใจโม่เทียน