ตอนที่ 170 ไม่รู้สึกเสียใจ

ตอนที่ 170 ไม่รู้สึกเสียใจ

ตอนที่เซิ่งลั่วหน่วนลืมตาขึ้นมาก็เป็นเวลาตะวันโด่งแล้ว

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือกล้ามท้องของใครบางคน เซิ่งลั่วหน่วนขยับตัวตามสัญชาตญาณ ร่างกายพลอยถูกดึงรั้ง ความรู้สึกปวดเมื่อยแผ่ซ่านไปทั่วตัว ความทรงจำเมื่อคืนเริ่มผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

ยังไม่ทันได้เหนียมอาย ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ “คาบเรียนของฉัน!”

เซิ่งลั่วหน่วนร้อนรนขณะเดียวกันก็ยันสองมือลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายกลับไม่เอื้ออำนวยต่อการเคลื่อนไหวของเธอเลยสักนิด จึงฟุบล้มลงไปตามเดิม

“อ๊ะ......”

“ซี้ด......”

ทั้งสองคนส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน

ไม่ต้องบอกก็รู้ เซิ่งลั่วหน่วนเจ็บปวดเมื่อยล้าไปทั้งตัว

ส่วนใครบางคนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เซิ่งลั่วหน่วนยังคงทับอยู่บนตัวของเขา