กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 167 ความสั่นสะเทือนใจและความสงสารในยามค่ำคืน
เซิ่งลั่วหน่วนก่อนจะหลับไปก็ยังไม่สามารถสลัดความรู้สึกออกจากคำตอบของเหลิ่งซื่อเย่เมื่อครู่นี้ได้
เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนอายุสิบสี่ปี
นั่นหมายความว่าเธอเพิ่งจะอายุแปดขวบตอนที่ได้พบกับเขา นับถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบสามปีเต็มแล้วอย่างนั้นหรือ?!
มิน่าล่ะ มิน่าล่ะเขาถึงได้ให้ความสำคัญกับเธอมากมายขนาดนี้
เธอไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลืมไปแล้วหรือเป็นเพราะอาการป่วยกันแน่
เพราะพ่อของเธอเคยบอกว่า ตอนเธออายุแปดขวบ เป็นครั้งที่อาการโรคหัวใจกำเริบรุนแรงค่อนข้างมาก
ขณะที่เธอคิดจะถามให้กระจ่างต่อ เหลิ่งซื่อเย่กลับหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลาย “เด็กดี คำถามที่สองแล้วนะครับ”