กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 166 ชั่วชีวิตชั่วภพ ทุกปีทุกฤดูกาล
“เหลิ่งซื่อเย่ ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ!”
ทันทีที่วิดีโอคอลเชื่อมต่อ ประโยคนี้ก็พุ่งตรงเข้ามาสั่นคลอนถึงกลางหัวใจ
เธอไม่เคยพร่ำพูดจนเอียน และเขาก็ไม่เคยเพลียฟัง
“เบบี้ ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน”
เหลิ่งซื่อเย่จ้องมองเซิ่งลั่วหน่วนตาไม่กลอกหลังจากต่อสายวิดีโอคอลติด
“เหลิ่งซื่อเย่ คุณเป็นอะไรไปเหรอคะ? เหนื่อยจากการทำงานเกินไปหรือเปล่า?”
เซิ่งลั่วหน่วนเพ่งมองแววตาและคิ้วคู่ นั้นของเหลิ่งซื่อเย่พลางอดถามไม่ได้
เธอรู้สึกแปลก ๆ ไม่รู้ว่ามีตรงไหนที่ไม่ถูกต้อง
“ไม่มีอะไรหรอก เบบี้ทำไมชอบถามฉันบ่อยจังว่าเป็นอะไร การที่เธอไม่ได้อยู่ข้างกายฉัน มันทำให้เธอคิดเพ้อเจ้อได้ง่ายจริง ๆ” เหลิ่งซื่อเย่ยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย