กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 119 คุณถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเลยสิ
จากนั้นเหลิ่งซื่อเย่ก็ยืนมองเด็กสาวร่างเล็กวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัว พยายามตั้งใจหาเสื้อผ้าที่ตัวใหญ่ที่สุดของเธอ
สุดท้ายก็ทำได้เพียงหยิบกางเกงใส่อยู่บ้านไซส์ใหญ่ที่สุดออกมา ทว่าพอหยิบออกมาลองเทียบกับตัวของเหลิ่งซื่อเย่แล้ว กลับพบว่าเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด
เซิ่งลั่วหน่วนทำหน้ากลุ้ม หลุดปากพูดออกไปโดยไม่ทันคิดทันที “เหลิ่งซื่อเย่ หรือไม่อย่างนั้นคุณถอดเสื้อผ้าออก แล้วใส่แค่กางเกงในอย่างเดียวก็พอแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา เหลิ่งซื่อเย่ที่เดิมทียังมีรอยยิ้มเปี่ยมล้นพลันหน้าแข็งค้าง หรือพูดให้ถูกต้องก็คือร่างกายแข็งค้างไปแล้ว
ส่วนเซิ่งลั่วหน่วนก็เช่นกัน เธอพบว่าตัวเองพูดประโยคนี้ออกไปแล้วค่อนข้างอักอักอักอ่วน