กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 104 เธอไม่เคยเป็นตัวเลือก
จนกระทั่งป้อนเซิ่งลั่วหน่วนจนอิ่มแล้ว เหลิ่งซื่อเย่ถึงยอมลงมือทาน
เขายังคงไม่อยากปล่อยให้เซิ่งลั่วหน่วนไปนั่งข้าง ๆ
“เหลิ่งซื่อเย่ คุณทานของเหลือจากฉันทำไมกัน? ตรงนี้ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทาน ฉันคีบให้คุณดีกว่า” เซิ่งลั่วหน่วนไม่ได้รีบร้อนที่จะลุกออกไป อย่างไรเสียวันนี้เธอก็ยังมีเวลาอีกมาก
พูดพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับข้าวให้เหลิ่งซื่อเย่
“ไม่ต้องหรอก”
เขาอยากทานอันที่เธอทานแล้ว
“แต่ว่านี่มันของที่ฉันทานแล้วนะ... น่าขยะแขยงออกนิดหน่อย” เซิ่งลั่วหน่วนพูดด้วยความกระอักกระอ่วน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องน้ำลายหรอก เธอทานแล้ว แถมยังเป็นของเหลือที่ทานไม่หมด มองดูแล้วไม่ได้ชวนให้เจริญอาหารเลยสักนิด