ตอนที่ 92 ไม่มีใครบอกฉันเลยว่าต้องรักใครสักคนอย่างไร

ตอนที่ 92 ไม่มีใครบอกฉันเลยว่าต้องรักใครสักคนอย่างไร

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ริมฝีปากของเหลิ่งซื่อเย่ซีดขาว ประกอบกับผิวของเขาที่ขาวอยู่แล้ว ยามนี้จึงดูน่ากลัวอยู่หลายส่วน

เขาพิงหลังอยู่กับหัวเตียง หากไม่ใช่เพราะกำลังให้สารน้ำอยู่ที่หลังมือ เขาคงวิ่งไปหาเซิ่งลั่วหน่วนแล้ว

โม่เทียนออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงแล้ว

ส่วนอี้เฟิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง ทั้งสามคนในห้องต่างก็มีความคิดของตัวเอง