ตอนที่ 48 เหลิ่งซื่อเย่ผู้กระเซอะกระเซิง

ตอนที่ 48 เหลิ่งซื่อเย่ผู้กระเซอะกระเซิง

สมองของเหลิ่งซื่อเย่พลันว่างเปล่า ความตื่นตระหนก ลนลาน และหวาดกลัวจู่โจมไปทั่วทั้งร่าง

คิ้วกระบี่ของเขาขมวดแน่นจนเป็นปม เนื่องจากอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป เสียงหายใจจึงยิ่งแผ่วลึก เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดึงเข็มบนหลังมือออก เลือดสด ๆ ทะลักออกมา แต่เขาหาได้ใส่ใจไม่ ดิ้นรนลุกขึ้นทันที

อี้เฟิงและโม่เทียนต้องการจะห้าม มือยังไม่ทันแตะโดนตัวเหลิ่งซื่อเย่ก็ยินเสียงตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “ไสหัวไป!”

ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังอ่อนแออย่างยิ่ง บัดนี้ได้ลงมาจากเตียงแล้ว สีหน้าของเขาซีดเผือดไปหมด แม้แต่ริมฝีปากก็ยังขาวซีด

เหงื่อกาฬไหลซึมออกจากหน้าผากเป็นทาง ความเจ็บปวดบนร่างกายฉีกกระชากไปทั่วร่างของเขาอย่างไม่ขาดสาย