กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 44 อยู่ไกลกันสองแห่ง
เซิ่งลั่วหน่วนชะงักไปเล็กน้อย คล้ายคาดไม่ถึงว่าอาจารย์จะถามคำถามเช่นนี้
“อาจารย์คะ ในความคิดของฉัน การวาดภาพไม่มีนิยามที่ตายตัว การวาดภาพแต่แรกก็คือศิลปะอันไร้ขีดจำกัดรูปแบบหนึ่ง ผ่านการวาดภาพ พวกเราสามารถแสดงออกถึงเรื่องราวไร้ขีดจำกัดมากมาย มันมีความคิดสร้างสรรค์ มีความแปลกใหม่ และมีความไม่สิ้นสุด สิ่งที่เราต้องทำก็คือ ในเวลาที่วาดภาพ ให้ปล่อยวางทุกอย่างโดยสมบูรณ์ ทุ่มเททั้งกายและใจลงไป ฉันคิดว่านี่แหละค่ะคือความไร้ขีดจำกัดของการวาดภาพ”
“กรี๊ดๆๆ! ลั่วหน่วน เธอพูดได้ดีมากเลย!”
โจวย่าซวนเป็นคนแรกที่ส่งเสียงร้องออกมา
“ย่าซวน เธอจะส่งเสียงดังขนาดนั้นทำไม?” หลิวอิ๋งอิ๋งที่นั่งอยู่ข้างโจวย่าซวนพึมพำขึ้นมาคำหนึ่ง