กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 38 ร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
ครั้งนี้เหลิ่งซื่อเย่ไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วยแม้แต่คนเดียว
แต่กลับพาเซิ่งลั่วหน่วนนั่งลิฟต์ส่วนตัวลงมายังลานจอดรถชั้นใต้ดินโดยตรง
เพียงแค่การนั่งลิฟต์ส่วนตัวจากชั้นบนสุดลงมาก็ใช้เวลาถึงสองนาทีแล้ว
เรื่องนี้อดทำให้เซิ่งลั่วหน่วนสงสัยไม่ได้ เธอพิจารณาแผ่นหลังของเหลิ่งซื่อเย่พลางเอ่ยถาม “เหลิ่งซื่อเย่ คุณทำงานอยู่บนจุดสูงสุดทุกวันรู้สึกยังไงเหรอ ตอนเหนื่อย ๆ เวลาทอดสายตามองลงไปข้างล่าง มีความภาคภูมิใจบ้างไหม”
ในช่วงที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ทั้งสองได้สลับตำแหน่งกัน เหลิ่งซื่อเย่จูงมือเธอเดินนำอยู่ด้านหน้า
“ไม่เคยคิด”
เหลิ่งซื่อเย่ไม่เคยทอดสายตามองลงไปจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่เลยสักครั้ง