ตอนที่ 29 ไม่มีเรื่องใดในโลกที่สมบูรณ์แบบ

ตอนที่ 29 ไม่มีเรื่องใดในโลกที่สมบูรณ์แบบ

เหลิ่งซื่อเย่จูงมือเซิ่งลั่วหน่วนเดินเข้ามาภายในมหาวิทยาลัย พอรู้สึกว่าเสียงเซ็งแซ่เบื้องหลังค่อย ๆ ห่างออกไป เขาถึงได้หยุดเดิน

จากนั้นจึงหันกลับมารองรับสายตาของเซิ่งลั่วหน่วนด้วยความเก้อเขิน “ขอโทษด้วย พอดีเมื่อกี้คนเยอะเกินไป ฉันกลัวว่าปล่อยเธอไว้ตรงนั้นจะไม่ค่อยดี”

เซิ่งลั่วหน่วนค้นพบว่า หากประหม่า เหลิ่งซื่อเย่จะประหม่ายิ่งกว่าเธอ หากเอียงอาย เหลิ่งซื่อเย่ก็จะยิ่งเอียงอายยิ่งกว่าเธอเสียอีก

“อืม แต่ว่าวินาทีที่คุณจูงมือฉันเดินออกมาเมื่อกี้ เหมือนฉากพระนางในซีรีส์รักเลยนะ” เซิ่งลั่วหน่วนพูดจบก็เสแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “คนที่ต้องขอโทษคือฉันต่างหาก เมื่อกี้ฉันเอ่ยปากขอให้คุณกอด คนที่คุณชอบคงไม่ถือสาหรอกนะ?”