เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 17 เหลิ่งซื่อเย่ก็แค่คนขลาดตาขาวคนหนึ่ง
เซิ่งลั่วหน่วนยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ทั้งยังเป็นโซฟาหนังแท้สีดำ เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่มาเป็นชั้นหนึ่ง
เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเป็นครั้งที่สองเร็วขนาดนี้
เซิ่งลั่วหน่วนมองดูของว่างเรียกน้ำย่อยบนโต๊ะชาหน้าโซฟาตรงหน้า ในใจรู้สึกตื่นเต้นตื้นตันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะล้วนเป็นของที่เธอชอบกินทั้งนั้น ทั้งฝรั่งไส้แดงอบแห้ง บลูเบอร์รีอบแห้ง เยลลีราสเบอร์รี...
เมื่อครู่ตอนเธอไปห้องน้ำ พอเดินออกมาก็เห็นของว่างเหล่านี้วางอยู่บนโต๊ะชาแล้ว ส่วนเหลิ่งซื่อเย่ก็เข้าไปในห้องครัวเรียบร้อย
นึกถึงตรงนี้ เซิ่งลั่วหน่วนก็ลุกขึ้นจากโซฟา เธอไม่ได้เข้าไปในห้องครัว แต่มองหาจังหวะตรงภายนอกห้องอาหาร แอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายภาพเหลิ่งซื่อเย่ที่กำลังทำอาหารอยู่