กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ห้าดาวหยางเสี่ยวหยาง
โชคดีที่ทหารเหล่านี้ไม่ได้ยินคำพูดของจ้าวอี้ไป๋ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงถูกทำให้โกรธจนตายทั้งเป็น
แกฆ่าฉัน เอาชีวิตฉัน แต่กลับบอกว่าไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ?
แล้วแกตั้งใจทำอะไรล่ะ?
"การฆ่าคนเป็นเรื่องเหนื่อยจริงๆ"
จ้าวอี้ไป๋บ่นพึมพำขณะเก็บเกี่ยวชีวิตศัตรูอย่างเลือดเย็น
ยามเหนื่อยล้า เขายังหยิบกระทิงแดงขวดหนึ่งออกมาจากมิติระบบแล้วดื่มจนหมดในอึกเดียว
จากนั้นก็ถือปืนขึ้นมาสังหารศัตรูต่อ
"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง"
เสียงปืนดังก้องไปทั่วบริเวณ น่าเสียดายที่เวลาถูกหยุดไว้ มีเพียงจ้าวอี้ไป๋คนเดียวที่เคลื่อนไหวได้ ศัตรูรอบข้างไม่ได้ยินและไม่สามารถตอบโต้ได้เลย