กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 ดาบดำทมิฬสามดาว
【จ้าวอี้ไป๋: ไม่เชื่อก็ช่าง คุยกันใหม่นะ งานเข้าแล้ว】
【หวังเวยเวย: คุยต่ออีกหน่อยสิ อยากให้ดูภาพขาของฉันไหม】
【จ้าวอี้ไป๋: ใครจะไม่อยากดูล่ะ เอาสิ ผมชอบดูอยู่แล้ว ส่งมาเลย】
หวังเวยเวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดถ่ายไปหลายรูป
เวลาอยู่กับคนอื่น หวังเวยเวยจะดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน
โดยเฉพาะในตอนนี้ที่พ่อของเธอ "ป่วย" ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกรับภาระหนักในการประคับประคองตระกูลหวังและสมาคมการค้าเอาไว้ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า หนักอึ้ง และหัวหมุนไปหมด
ด้านหนึ่งต้องบริหารจัดการเหล่าทหารรับจ้างจำนวนมาก อีกด้านต้องวางแผนพัฒนาสมาคมการค้าในอนาคต แถมยังต้องป้องกันไม่ให้ถูกตระกูลโจวกลืนกิน สมองของเธอแทบจะแห้งเหือดหมดแล้ว