ตอนที่ 240 พี่ชายเจียงจิ่วอิน น้องสาวเจียงอวี้จิง (จบ)

สองปีต่อมา ช่วงรับปริญญาเดือนมิถุนายน

มหาวิทยาลัยเมืองหลวงดูเงียบเหงาลงถนัดใจ หลักการจัดสรรงานของมหาวิทยาลัยกรรมกรชาวนาและทหาร ส่วนใหญ่คือ ‘มาจากไหนก็กลับไปที่นั่น’ แต่ถ้ามีหน่วยงานใดยื่นมือขอรับตัวเอง ก็ไม่จำเป็นต้องกลับภูมิลำเนาเดิม

นักศึกษากรรมกร ชาวนา ทหารล้วนมาจากทั่วทุกสารทิศ ในนั้นไม่น้อยเป็นตัวเมืองอำเภอเล็ก ๆ และหมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลล้าหลัง นักศึกษาหลายคนเป็นครั้งแรกที่ได้มาเมืองหลวง หลังจากได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงแล้ว หลายคนก็ใจเต้นไม่สงบ จะยังยอมกลับไปทำงานที่ตัวเมืองอำเภอเล็ก ๆ ล้าหลังได้อย่างไร ดังนั้นนักศึกษาคนใดที่มีเส้นสายในบ้านอยู่บ้าง ช่วงนี้จึงคิดจนหัวจะแตกในการวิ่งเต้นเส้นสาย หวังจะหาหน่วยงานรับตัวในเมืองหลวง หรือไม่ก็อยู่สอนที่มหาวิทยาลัย

แต่โอกาสงานในเมืองหลวงมีอยู่เพียงเท่านี้ ในท้องถิ่นยังมีเยาวชนในภาคอุตสาหกรรมอีกไม่น้อยที่ยังไม่ได้จัดสรรงาน พระมากข้าวแกงน้อย บัณฑิตทั้งหลายเพื่อจะได้อยู่ในเมืองหลวง ต่างงัดทุกสรรพวิชาออกมา เปิดหูเปิดตาผู้คนได้อย่างมาก และยังเพิ่มวัสดุสำหรับเขียนให้ซ่งซีซีอีกไม่น้อย

หลังจากเธอมาเรียนที่เมืองหลวง ตัวตนลับกวาอ้ายกั๋วก็ยังใช้อยู่ ต้นฉบับยังคงส่งไปที่หนังสือพิมพ์เหวินฮุ่ยและเซียวจิ้งสงสองที่ เพียงแต่ฉากหลังของเรื่องเปลี่ยนเป็นเมืองหลวง หลังจากกุ้ยเฟยมาเมืองหลวงได้เพียงเดือนเดียวก็คลุกคลีจนกลายเป็นราชินีแห่งอาณาจักรเหมียวเมืองหลวง เรื่องฉาวตามถนนใหญ่ตรอกเล็กทั่วเมืองหลวง ไม่มีสักเรื่องที่เจ้าเหมียวราชินีกุ้ยเฟยไม่รู้