ตอนที่ 233 เชิญหลู่หวยฮวาภรรยาคนแรกมาจากชนบท ด่ากราดต่อหน้าทุกคน

ตระกูลเจียงในหมู่บ้านถือเป็นเศรษฐีที่ดินรายย่อย มีที่นาเป็นร้อยหมู่ ในเมืองยังมีร้านค้า ไม่อย่างนั้นคงส่งคุณปู่เจียงเรียนมหาวิทยาลัยไม่ไหว หลังการปลดปล่อย คุณปู่เจียงยอมยกที่นาและร้านค้าให้รัฐเอง จากนั้นจึงถูกจัดชั้นเป็นชาวนาผู้ยากจนชั้นล่าง

บ้านหลังเก่าของตระกูลเจียงถูกทิ้งไว้ให้หลู่หวยฮวาอยู่ เป็นบ้านหลังใหญ่ก่ออิฐสีเทา ดูโอ่อ่าไม่น้อย เมื่อหลายปีก่อนเจียงเซิ่งลี่ยังออกเงินซ่อมแซมบ้านหลังเก่า เขากลับบ้านเกิดมาพักปีละหลายวัน ถือว่ากตัญญูต่อแม่มาก

หลู่หวยฮวาแม้จะเป็นชาวนากลาง แต่ในหมู่บ้านไม่เคยต้องรับความอับอาย แม้แต่เจ้าหน้าที่คอมมูนเห็นเธอยังพูดจาสุภาพทุกครั้ง ทุกเดือนมีเงินใช้จ่าย 30 หยวนที่คุณปู่เจียงส่งมา ยังมีอีก 20 หยวนที่เจียงเซิ่งลี่ส่งมา อยากกินเนื้อก็ไปตัดเนื้อ อยากกินไก่ก็ฆ่าไก่ อยากกินแป้งขาวก็ทำแป้งขาว ชีวิตสบายกว่าภรรยาเศรษฐีที่ดินเมื่อก่อนเสียอีก

ตอนเที่ยง เจียงสุ่นมาถึงหมู่บ้าน ใต้ชายคาบ้านในหมู่บ้านยังมีหิมะตกค้างอยู่ไม่น้อย พื้นดินเป็นหลุมโคลน เหยียบลงไปก็เปื้อนโคลนเต็มเท้า

เด็กกลุ่มหนึ่งจุดประทัดอยู่ที่หัวหมู่บ้าน พอเห็นรถเก๋งก็พากันวิ่งมาล้อม เหมือนได้ดูของแปลกจากต่างประเทศ บางคนวิ่งไปเรียกผู้ใหญ่ พลางตะโกนว่ามีเจ้าหน้าที่ใหญ่มาจนได้