กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เฉินสุ่ยเอ๋อร์ แกมีสิทธิ์อะไรบุกเข้าบ้านฉัน? ที่นี่ไม่ใช่เขตที่แกดูแลสักหน่อย? แกยื่นมือยาวเกินไปแล้วนะ ถ้าประธานหลิ่วรู้เข้า รับรองว่าไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
เฝิงเว่ยตงตะโกนด้วยความโกรธ เขาไม่เคยนับหน้าถือตาเฉินสุ่ยเอ๋อร์ที่ชอบประจบสอพลออยู่แล้ว ไม่นับถือพื้นเพของมันด้วย สองคนนี้จึงไม่ถูกกันมาตลอด
เฉินสุ่ยเอ๋อร์เดินไปหยุดตรงหน้าเขา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตบหน้าฉาดใหญ่หลายที เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังแป๊ะ ๆ ไพเราะเหลือเกิน แม่เฝิงตกใจจนทั้งร้องทั้งกรีด
“ปิดปากมัน!”
เฉินสุ่ยเอ๋อร์หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือ สั่งด้วยเสียงเย็นชา เสียงร้องนั้นหนวกหูจนเขาปวดหัว
ลูกน้องทำงานมีประสิทธิภาพสูง ทันใดนั้นก็มีคนเข้าไปในห้องหาผ้าขี้ริ้วมาได้ผืนหนึ่ง ยัดเข้าปากแม่เฝิง ในที่สุดก็เงียบสนิท