กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถึงเจียงเซิ่งลี่จะรบไม่เก่งเท่าไหร่ แต่เรื่องตีคนนี่เขากลับเก่งกล้ามาก ไม่กี่นาทีเหมยซู่อิ่งก็ถูกเขาตีจนเจ็บช้ำไปทั้งตัว ทรุดลงกับพื้นไม่ขยับเขยื้อน ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
เจียงสุ่นซ่อนตัวอยู่ในความมืด ชมโศกนาฏกรรมโลกมนุษย์ตรงหน้า ในใจสบายยิ่งกว่ากินน้ำอัดลมเย็น ๆ กลางวันเดือนมิถุนายน เขารู้ดีกว่าใครว่าเจียงเซิ่งลี่ตีคนเจ็บแค่ไหน ตอนอายุสิบสามเขาถูกพากลับมาเมืองหลวง ตอนนั้นเขายังโง่เง่าคิดว่าจะได้พบพ่อที่เข้มงวดและแม่ที่อ่อนโยนเหมือนบ้านเหลียงไห่
ความจริงเจียงเซิ่งลี่เป็นพ่อที่เข้มงวดจริง ๆ ตีเขาทุกสองสามวัน โดยไม่มีเหตุผลเลย ดูแค่อารมณ์ดีหรือไม่ดี เขาก็เป็นที่ระบายอารมณ์ของเจียงเซิ่งลี่