กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
การสนทนาระหว่างหัวหน้ากับเจียงสุ่นจบลงแบบไม่ได้ความอะไร หลังเขาโม้ไปตามเรื่องตามราว กลับยังได้รับความเวทนาจากหัวหน้าอีกด้วย
“ลูกหลานมีวาสนาของตัวเอง ปัญหาของน้องชายนาย ฉันเคยได้ยินมาก่อนแล้ว มันเป็นมาแต่กำเนิด แก้ไม่หาย นายจะร้อนใจแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ปล่อยไปเถอะ ให้พ่อแม่นายเป็นห่วงเอง”
หัวหน้าพูดปลอบอย่างอ่อนโยน
เจียงสุ่นถอนหายใจยาวอย่างเศร้า “ผมก็ไม่อยากยุ่ง แต่ว่าพ่อผมหัวใจไม่ดี แม่ผมสมองไม่ดี เจออะไรมากระตุ้นหน่อยก็กำเริบ ทั้งคู่ทนต่อสิ่งกระตุ้นไม่ได้ ผมจะกล้าบอกพวกเขาได้ยังไง พี่ชายคนโตเป็นเหมือนพ่อ ผมไม่ดูแลแล้วใครจะดูแล”
หัวหน้าเบิกตากว้าง เจียงเซิ่งลี่หัวใจไม่ดีหรือ
ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน