กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สีหน้าของเฝิงอวี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ความอับอายและความอัปยศทำให้เธออยากหนีไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ แต่เธอไม่ยอม เธอต้องเรียกร้องสิทธิ์ที่ควรได้ให้ลูกของเธอ จะปล่อยให้คนนอกได้ประโยชน์ไปไม่ได้
สีหน้าของซ่งซีหยวนก็ไม่ดีเหมือนกัน ถึงในใจเขาจะดูแคลนภรรยาอยู่บ้าง แต่พ่อพูดถึงภรรยาของเขาต่อหน้ารุ่นหลังว่าเลวร้ายขนาดนั้น เขาก็เสียหน้า
“พ่อครับ เด็ก ๆ ยังอยู่นะครับ!” เขาพูดอย่างไม่พอใจ
“สิบห้าปีก่อนฉันก็พูดแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังพูดแบบนี้ เธอจะไปคลุกคลีกับคนบ้านเฝิง ฉันไม่สน แต่ของของฉัน คนบ้านเฝิงอย่าหวังจะมาแตะต้อง”
คุณปู่หน้าตึง ไม่ไว้หน้าเฝิงอวี้แม้แต่น้อย