เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวผิงอันเป็นเด็กดี ตอนจะกลับก็จะเอาเงินเมื่อวานคืนให้ซ่งซีซี “พี่สาว เงินพวกนี้ผมกับพ่อไม่ได้ใช้เลย เอ่อ... เงินที่คุณอาให้น่ะยังใช้ไม่หมดเลยครับ!”
สีหน้าของเขาดูเก้อเขินอยู่บ้าง ผู้มีพระคุณกลายเป็นคุณอา เขาเรียกไม่ชินไปชั่วขณะ อารมณ์ก็ซับซ้อนบ้าง ไม่รู้ควรเผชิญหน้ากับซ่งซีหยวนอย่างไร
ซ่งซีซีไม่รับ แล้วยัดกลับคืนให้ “ให้ก็เอาไปใช้สิ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”
โจวผิงอันมองคุณปู่อย่างทำอะไรไม่ถูก พอคุณปู่พยักหน้า เขาจึงรับเงินไว้ แล้วยังขอบคุณซ่งซีซี
ซ่งซีซีตบหัวเขาเบา ๆ แล้วพูดกับคุณปู่ “ปู่คะ ฉันกลับไปทำงานที่โรงงานแล้วนะคะ ขอลาแค่ครึ่งวัน”
“รีบไปเถอะ ขี่จักรยานช้า ๆ หน่อย”
แววตาคุณปู่เปี่ยมเมตตา ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พอต้าหนิวออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาจะจัดการเรื่องบ้านกับของพวกนั้นให้เรียบร้อย