เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องทำงานมีแค่พวกเขาสามคน คุณปู่นั่งอยู่ ซ่งซีหยวนไม่กล้านั่ง ยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย ก้มหน้าลงเหมือนนักโทษ
“หนูซีซี เธอก็นั่งสิ” คุณปู่พูด
ซ่งซีซีไม่เกรงใจเลย ทรุดนั่งลงข้างคุณปู่ พอเป็นแบบนี้ ซ่งซีหยวนที่ยืนอยู่ก็ต้องเผชิญหน้ากับทั้งสองคน ราวกับกำลังขอขมาพวกเขา
สีหน้าซ่งซีหยวนเริ่มทนไม่ได้ คุณปู่นั่งส่วนเขายืน เขาไม่มีความเห็น แต่ยัยเด็กเหลือขอนี่เป็นแค่รุ่นหลัง กลับกล้านั่ง แถมยังนั่งอยู่เหนือเขา
ช่างอกตัญญุตาหาที่เปรียบมิได้ กลับฟ้ากลับดินเสียจริง!
เขามองซ่งซีซีอย่างเข้มงวด ในเมื่อรู้ตัวแล้วว่าเป็นตัวปลอม ก็ควรรู้จักที่ไสหัวไปซะ
ซ่งซีซีกัดฟันกลอกตาใส่เขา ไม่สนใจเลยสักนิด คุณปู่ยังไม่เอ่ยปาก คุณอาในนามคนนี้จะไปมีค่าอะไร
“ยังยืนเป็นเสาเข็มอยู่อีกทำไม รีบพูดมา!” คุณปู่ตวาด
ซ่งซีหยวนหดคอโดยไม่รู้ตัว รวบรวมความกล้าชี้ไปที่ซ่งซีซีแล้วพูดว่า “พ่อ เธอเป็นแค่คนนอก ให้เธอออกไปก่อนเถอะ”
“ใครนอกใครในฉันรู้ดี ตอนนี้คือให้แกสารภาพความผิดของแก ถ้าพูดพล่ามอีก ฉันจะส่งแกไปชายแดนเดี๋ยวนี้!”