เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งซีซีเดินเที่ยวศาลเจ้าเฉิงหวงมาครึ่งวัน กินอะไรหลายอย่างรองท้อง เธอกินเก่ง เวลาออกไปกินข้าวกับคนอื่นจะกินแค่สองสามส่วนให้อิ่ม มีเพียงตอนกินข้าวกับเจียงสุ่นเท่านั้นที่เธอจะกินเต็มที่
กินไปได้ครึ่งอิ่ม เธอก็ค่อย ๆ ขี่จักรยานมุ่งไปยังโรงแรมสันติภาพ ระหว่างทางเห็นร้านขายภาพน้ำตาลแห่งหนึ่ง มีเด็ก ๆ ล้อมอยู่ไม่น้อย เสียงเด็กเจื้อยแจ้วทำให้เธอหยุดโดยไม่รู้ตัว เธอยังไม่เคยกินภาพน้ำตาลเลย มีเด็ก ๆ ล้อมมากขนาดนี้ต้องอร่อยมากแน่ ๆ ใช่ไหม?
เธอจอดรถข้างทาง ซ่งซีซีเดินไปที่ร้านภาพน้ำตาล ถึงจะมีเด็ก ๆ ล้อมอยู่มาก แต่คนที่ควักเงินจริง ๆ มีไม่กี่คน เด็กหลายคนเพียงมาดูสนุก ๆ และเกาะกลุ่มสูดกลิ่นน้ำตาล
“หนูอยากได้ซุนหงอคง!”
เด็กชายอ้วนกลมคนหนึ่งก่อนหมุนวงล้อ ได้เอามือไปเป่าลมที่ปาก ถูไปมาสองสามทีแล้วจึงเริ่มหมุน
ข้างร้านภาพน้ำตาลมีวงล้อหมุนวงหนึ่ง แต่ละช่องแทนสัตว์เล็กสัตว์น้อยหรือดอกไม้ใบหญ้าหนึ่งอย่าง ที่เด็ก ๆ ชอบที่สุดคือซุนหงอคง หงส์กับมังกร และตือโป๊ยก่าย หมุนครั้งละ 5 เฟิน หมุนได้อะไรก็วาดอันนั้น
โดยทั่วไปโอกาสหมุนได้มังกรกับหงส์มีน้อยมาก ส่วนซุนหงอคงกับตือโป๊ยก่ายนั้นมีค่อนข้างเยอะ
“ซุนหงอคง ซุนหงอคง ซุนหงอคง ซุนหงอคง…”