เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซุนต้าจุ่ยเสียงแหบจนต้องหยุดพักรบ เธอถ่มน้ำลายใส่บ้านบ้านซ่งที่ปิดประตูหน้าต่างแน่นหนาอย่างแรง กัดฟันกรอดด่า “กินเนื้อของฉันเข้าไปแล้วขอให้ลำไส้ทะลุ เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด มองไม่เห็นตะวันขึ้นพรุ่งนี้!”
ซ่งเจี้ยนกั๋วในห้องหน้าตาบูดบึ้ง จ้องเขม็งไปที่ซ่งเว่ยกั๋วที่ทำหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน เขาลดเสียงด่า “นายสงบปากสงบคำหน่อยสิ ถ้ายังก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้ต่อไป ฉันก็อยู่โรงงานนี้ไม่ได้ พอถึงตอนนั้นเราจะกินลมหนาวกันทั้งคู่!”
พ่อแม่เพิ่งเข้าไปได้ไม่กี่วัน เพื่อนบ้านก็มาหาถึงที่หลายรอบ ไม่บ้านนี้หายรองเท้าหนัง ก็บ้านนั้นเนื้อที่กำลังตุ๋นอยู่ถูกขโมยกิน ใคร ๆ ก็บอกว่าซ่งเว่ยกั๋วเป็นคนทำ ซ่งเจี้ยนกั๋วปากไม่ยอมรับ แต่ในใจรู้ดีว่าเป็นฝีมือไอ้เด็กเปรตที่บ้านแน่นอน
วันนี้ไอ้เด็กเปรตนั้นก็ไปขโมยกินเนื้อบ้านซุนต้าจุ่ยตรงข้ามอีก ยายคนนี้ยังกับปลิง เกาะแล้วไม่หลุด ซ่งเจี้ยนกั๋วคาดการณ์ล่วงหน้าได้แล้วว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นฝันร้ายแค่ไหน หัวโตขึ้นสามรอบเลย
ซ่งเว่ยกั๋วหัวเราะเยาะ “ตอนนี้นายได้เงินเดือน ส่วนฉันก็ยังกินลมหนาวอยู่เหมือนเดิม”