เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันนั้นที่ซ่งเชี่ยนออกจากโรงพยาบาล ซ่งต้าเจียงกับเหอเฟิ่งเหลียนมาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า รีบไปทำขั้นตอนออกจากโรงพยาบาลก่อน
“ขาผู้ป่วยบาดเจ็บหนักมาก อยู่โรงพยาบาลจะช่วยให้อาการฟื้นตัวได้ดีกว่า พวกคุณเป็นพ่อเป็นแม่ ควรคิดให้รอบคอบหน่อย ไม่อย่างนั้นวันหลังจะต้องมาเสียใจ” หมอเตือนด้วยความห่วงใย
บาดเจ็บหนักขนาดนั้นอยู่แล้ว ถึงจะใช้ยาดีที่สุด ดูแลอย่างพิถีพิถัน ก็ไม่แน่ว่าจะหายดี พ่อแม่คู่นี้ไม่รู้คิดอะไรอยู่ เพิ่งผ่าตัดเสร็จ ยังไม่ได้ตัดไหมด้วยซ้ำ ก็ดื้อรั้นจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้ เขาเตือนยังไงก็ไม่ฟัง
“รับกลับบ้านแล้วพวกเราก็จะดูแลอย่างดี หมอไม่ต้องห่วงครับ”
ในใจซ่งต้าเจียงรำคาญมาก แต่บนหน้ากลับยิ้มแย้ม
เขาไม่แคร์เลยว่าขาของซ่งเชี่ยนจะหายหรือไม่ ยังไงโจวหงเหว่ยก็ไม่แคร์ อีกทั้งหลายวันมานี้เขาคอยสังเกตดูอยู่ห่าง ๆ ก็พบว่าโจวหงเหว่ยดูเหมือนจะยิ่งชอบซ่งเชี่ยนตอนที่บาดเจ็บ ถึงจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่นั่นไม่สำคัญ ขอแค่ให้โจวหงเหว่ยชอบก็พอ