ตอนที่ 22 คนในตึกพักครอบครัวพนักงานสงสัยว่าซ่งซีซีไม่ใช่ลูกแท้ ๆ

ซ่งต้าเจียงเองก็เริ่มกังวล ฟ้ามืดแล้ว ลูกชายคนเล็กเคยเล่นซนยังไงก็ไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้ คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ?

“เจี้ยนกั๋ว ออกไปตามหาข้างนอกหน่อย!” เขากำชับ

“เขาโตขนาดนั้นจะเกิดอะไรขึ้นได้ เล่นจนพอใจก็กลับมาเองแหละ”

ซ่งเจี้ยนกั๋วไม่อยากออกไป เขาอยากอยู่บ้านกินข้าว

ซ่งต้าเจียงหน้าตึง เขาจึงต้องออกไปอย่างเสียไม่ได้ ตั้งใจจะวนหาที่ใต้ตึกสักรอบแล้วก็กลับ

“แม่จะไปดูเชี่ยนเชี่ยน นอนไปทั้งวัน ไม่รู้เป็นอะไร”

เหอเฟิ่งเหลียนถลึงตาใส่ซ่งซีซีที่นั่งกินข้าวอยู่ แล้วไปดูซ่งเชี่ยนที่ห้องข้าง ๆ

ซ่งซีซีกินข้าวหน้าตาเฉย แม้เหอเฟิ่งเหลียนจะเป็นคนไม่ดีเท่าไร แต่มือทำอาหารใช้ได้ อาหารที่ทำถูกปากเธอดี โดยเฉพาะไข่ตุ๋นชามนี้ หอมทั้งนุ่ม ทั้งหมดก็แค่ปริมาณน้อยไปหน่อย