เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ท่านแม่ไยต้องลำบากถึงเพียงนั้นด้วยขอรับ”
หลังจากโจวลิ่วหลางกลับมาแล้วรู้ว่าวันนี้มู่เสี่ยวหน่วนตรวจรักษาคน อีกทั้งมิใช่เพียงคนเดียว พอถึงเวลามาคารวะตามธรรมเนียมจึงอดมิได้ที่จะเอ่ยถาม
“อย่างไรเสียก็ว่างอยู่มิมีสิ่งใดทำ หากเจ้ามิมีธุระอันใดก็กลับเรือนเจ้าไปเสีย จัดแจงเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวได้แล้ว รีบแต่งหร่วนหร่วนเข้าเรือนมาแต่เนิ่น ๆ ข้ามิได้กินขนมที่หร่วนหร่วนทำมาเสียนาน อากาศช่วงนี้เริ่มร้อนแล้ว พักนี้ฝนตกน้อย เจ้าจงให้คนคอยระแวดระวังไว้บ้าง”
“ขอบพระคุณท่านแม่ที่เตือนขอรับ”
โจวลิ่วหลางลุกขึ้นทันที มิกล้าอยู่รบกวนนาน
ณ จวนเถียนของรองขุนนางฝ่ายสารบรรณในเมืองหลวง เสียงกรีดร้องโหยหวนปลุกให้ทุกคนตื่นตระหนกขึ้นมา
“ฮูหยินน้อย รีบวางกรรไกรในมือท่านลงเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ”