กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“อืม”
มู่เสี่ยวหน่วนหมุนตัวเดินออกไป
นางเพิ่งเดินพ้นม่านโปร่ง ด้านในก็มีเสียงครางอู้อี้ดังขึ้นครั้งหนึ่ง ไม่นานคุณชายหน้าหยกก็เดินออกมา บนตัวเขามีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ทว่ากลับไม่เห็นเลือดแม้แต่น้อย
มู่เสี่ยวหน่วนมิได้ซักถาม พาเขาเดินเลี่ยงทหารยามเหล่านั้นออกไป
เมื่อขึ้นรถม้า คุณชายหน้าหยกก็คุกเข่านั่งอยู่ด้านในทันที
“ขอบพระคุณฮูหยินสำหรับพระคุณอันใหญ่หลวง เกรงว่าจิ่งจือคงกลับไปยังเรือนเก๋งกลางทะเลสาบไม่ได้อีกแล้ว ยังดีที่นำฉินหางไหม้ออกมาด้วย ขอคืนให้ฮูหยิน”
“เมื่อมอบให้เจ้าแล้วก็เป็นของเจ้า”
ของที่มอบให้ผู้อื่นไปแล้ว อีกทั้งมู่เสี่ยวหน่วนก็เล่นฉินไม่เป็น ฉินหางไหม้ตัวนี้ลูกคนรองกับลูกคนที่สามนำกลับมาจากแคว้นต้าจินให้นาง