กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
โจวลิ่วหลางตอนนี้ก็รู้สึกตัวขึ้นมาเช่นกัน ก่อนหน้านั้นคำพูดของเขากำกวมเกินไป ทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายว่าตำหนิอีกฝ่ายที่ยุ่งเรื่องของคนอื่นและถือดีเกินตัว
“น้องชายสามี เจ้าก็ชอบแม่นางเหนียนหรือไม่”
ลามู่พูดตรงกว่า ประโยคเดียวทำให้โจวลิ่วหลางตะลึงงัน
เขาชอบเด็กสาวหร่วนหร่วนผู้นั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร ไม่ถูก สองไม่แน่ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ เขาเคยพบหญิงมามากมาย แต่มีเพียงแม่นางผู้นี้เท่านั้นที่ทำให้เขาอดหยุดยืนมองไม่ได้ กระทั่งอ่านครั้งเดียวจำไม่ลืม
“แต่ข้ากับโหวอันเล่อเป็นสหายต่างวัยนะ คิดแล้วข้ายังต้องเรียกนางว่าหลานสาว นี่มัน ไม่ใช่ผิดศักดิ์อาวุโสหรือ”