กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“เช่นนั้นลุงเขยจะอยู่ช่วยข้าหรือไม่”
ทาน่ามองไปทางโจวอู่หลาง
โจวอู่หลางนิ่งเงียบไปเนิ่นนานมิได้เอ่ยคำใด สายตากลับทอดลงบนกระโจมของชนเผ่า
“ทาน่า เจ้าคงรู้ว่าสถานะของข้าไม่อาจอยู่ต่อได้ อีกทั้งข้าก็มีหน้าที่ของข้า หากข้าอยู่ต่อ มีแต่จะส่งผลกระทบต่อเจ้า”
เดิมทีโจวอู่หลางยังคิดจะพักอยู่ต่ออีกสักสองสามวันเพราะภรรยาอยู่ในความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุพการี แต่ยามนี้ดูท่าจะไม่เหมาะสมเสียแล้ว
“ท่านแม่ ท่านจะไปจริง ๆ หรือ ไม่มีหนทางใดให้กลับไปกับพวกเราเลยหรือ”
โจวอู่หลางกับมู่เสี่ยวหน่วนพูดคุยกันตามลำพังบนทุ่งหญ้า
มู่เสี่ยวหน่วนนั่งอยู่บนพื้นหญ้ามองไปยังที่ไกล ความจริงแล้วมีอยู่ แต่ทว่าต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงนัก