ตอนที่ 256 เสิ่นว่านจิน

เทศกาลปีใหม่ผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ เมื่อบนเขามีรุ่ยรุ่ยน้อยเพิ่มมาอีกคน บรรยากาศกลับยิ่งอบอุ่นกลมเกลียวขึ้น

ตอนขึ้นเขายังต้องให้คนแบกขึ้นมา แต่ตอนลงเขากลับเดินลงไปได้ด้วยตนเอง

“กลับไปแล้วอย่าเพิ่งทำงานหนัก ต้องปิดขี้ผึ้งยาให้ตรงเวลา เอาละ จ่ายค่ายาครั้งสุดท้ายนี้แล้ว พวกเจ้าก็กลับได้”

มู่เสี่ยวหน่วนกล่าวจบก็หันไปหยิบขี้ผึ้งยาออกมา ตัดกระดาษหนังวัว 1 โหล แล้วมัดรวมกับขี้ผึ้งยาที่เหลืออยู่ในกระปุก วางไว้บนโต๊ะ

“200 อีแปะ”

ยามชายผู้นั้นหยิบเงินออกมา เขาต้องกลั้นน้ำตาไว้ มิใช่เพราะเสียดายเงิน แต่เพราะตื้นตันใจ ตั้งแต่ต้นจนจบยังเสียเงินไม่ถึง 1 ตำลึง เอวของพ่อก็หายดี ขาก็กลับมาเดินได้ น้ำตาของเขาจึงเป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง