ตอนที่ 240 ช่วยชีวิต

หลี่เหวินเหนียงตื่นเต้นยิ่งนัก ทว่านางข่มอารมณ์ของตนไว้อย่างอดกลั้น

“ก็เป็นเด็กน่าสงสารคนหนึ่ง”

หลี่เหวินเหนียงมองเพิ่มอีกสองสามคราจนจำหน้านางได้ แล้วรับเสื้อผ้ามาถือไป

เมื่อมาส่งเสื้อผ้าอีกครั้ง หลี่เหวินเหนียงก็พบว่าเด็กสาวผู้นั้นกำลังขัดถังส้วมอยู่ในลานหลัง

นางส่งเสื้อผ้าที่ซักสะอาดเข้าไปแล้วยังต้องรออีกสักครู่จึงจะกลับได้ หลี่เหวินเหนียงจึงเดินไปใกล้เด็กสาวผู้นั้น

“ให้เจ้า ซ่อนไว้เงียบ ๆ นี่คือขี้ผึ้งยาสำหรับแก้ฟกช้ำ”

“ข้า ข้าไม่รู้จักเจ้า ขอบใจ ข้าไม่ต้องการ”

เด็กสาวมองขี้ผึ้งยานั้นอย่างหวาด ๆ ไม่กล้ารับ จึงเอ่ยปฏิเสธออกมา

“รับไปเถิด ครั้งก่อนข้าเห็นเจ้าถูกตี ทาแล้วได้ผล ข้ายังมีงานต้องทำ”