ตอนที่ 109 เห็นไข่มุกเป็นตาปลา

“กิจการรุ่งเรือง ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก ครั้งนี้เจ้าก็คงไม่อาจลงมือกับข้าอีกเป็นแน่”

เซียวตี๋ชิงพาเทียนหลางไป๋อิ่งมา มู่เสี่ยวหน่วนมิได้ขยับแม้ปลายคิ้วหรือดวงตา

“โถงใหญ่หรือห้องส่วนตัว”

“ย่อมต้องเป็นห้องส่วนตัว ที่ดีที่สุด”

ไป๋อิ่งรีบเอ่ยขึ้นก่อน แต่ก่อนเหตุใดจึงไม่รู้สึกว่าองค์นายชอบหาตัวให้ถูกตีนัก ฝ่ายหนึ่งคือองค์นายของตน อีกฝ่ายคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตน ไป๋อิ่งเพื่อความสงบสุข จึงรีบแย่งเอ่ยปาก พลางหยิบเงินตำลึงออกมา

ประมุขน้อยกับองค์นายเป็นคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มองในแง่ความน่าเอ็นดู ย่อมเห็นชัดว่าประมุขน้อยน่าเอ็นดูกว่า