ตอนที่ 47 ขายแยมผลไม้

“แล้วจะขายอย่างไร?”

โจวเอ้อร์หลางก็สงสัยเช่นกัน

“ไปในอำเภอ พรุ่งนี้แบกแยมผลไม้ไปกันบ้าง พวกเราไปดูในอำเภอกัน ในอำเภอมั่งคั่งกว่าตำบล”

โจวต้าหลางจ้องมองไปที่อำเภอฉางผิง ถึงจะเป็นราษฎรเหมือนกัน แต่ราษฎรของอำเภอฉางผิงก็มั่งคั่งกว่าราษฎรในตำบล อันที่จริงถ้าไปเมืองหนิงหลิงได้ก็ดีกว่า แต่ใช้ม้าไม่ได้ จึงได้แต่ไปอำเภอฉางผิง

“เช่นนั้นก็ดี ฟังพี่ใหญ่”

“ต้องเตรียมของให้ทดลองชิมด้วย!”

โจวอู่หลางกระโดดขึ้นมาแสดงความเห็นของตน

“20 อีแปะต่อกระปุกนะ แค่ลองชิมตามสบายครั้งหนึ่งก็เสีย 1 อีแปะแล้ว”

โจวเอ้อร์หลางค่อนข้างเสียดาย

“ใส่น้ำสิ! หวาน ๆ หอม ๆ!”