กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ส่งโจวต้าหลางไปเล่าเรียนแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นของที่ผู้อื่นมอบให้”
มู่เสี่ยวหน่วนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็พาเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งไปจัดเก็บข้าวของ พวกที่อยากรู้อยากถาม นางก็ปิดประตูต่อหน้าทุกคน จนทุกคนถูกกั้นไว้ข้างนอก
“ข้าไม่เชื่อหรอก พูดอีกอย่างก็คือคงเอาโจวต้าหลางไปขายแลกมา รู้หรือไม่ ผ้าห่มผืนหนึ่งถูกที่สุดก็ต้องใช้ตำลึงเงิน 2 ตำลึง อย่างนั้นก็ต้องมีผ้าห่มหลายผืนกระมัง ดูแล้วก็ไม่เบาเลย ไม่ต่ำกว่า 20-30 ตำลึงหรือ”
ย่อมมีคนที่ในใจไม่สมดุลเปิดปากพูดพล่อย ๆ แต่พอพูดไปเรื่อย ๆ คนที่มีใจก็ย่อมเก็บไปใส่หู ยิ่งเล่าก็ยิ่งไม่เป็นท่า