ตอนที่ 5 ทำงาน

สายตาของมู่เสี่ยวหน่วนในสายตาโจวต้าหลาง ราวกับมองว่าพวกเขาเป็นของไร้ค่า ในใจยิ่งหม่นหมอง แต่กลับไม่เอ่ยคำใดมาตลอด

มู่เสี่ยวหน่วนหยิบชามมาหนึ่งใบ ตักน้ำข้าวออกมาบ้าง ไหม้ก็ไหม้บ้าง อย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้เด็กอดตาย

แล้วตักส่วนที่ดีให้ตัวเองอีกหนึ่งชาม จากนั้นแบ่งส่วนที่เหลือทั้งหมดให้เรียบร้อย ถึงขั้นขูดก้นหม้อด้วย

“สับหญ้าเลี้ยงหมูแล้วใส่หม้อต้ม ทำให้เสร็จแล้วจึงจะกินข้าวได้ นี่คือข้าวของพวกเจ้าวันนี้”

มู่เสี่ยวหน่วนยกข้าวของตัวเองพร้อมแป้งย่างขึ้นมากิน เด็กกลุ่มหนึ่งมองอยู่ มู่เสี่ยวหน่วนไม่มีความเก้อเขินแม้แต่น้อย กับหัวผักดองเค็มซอย กินคำผักคำแป้งแล้วอีกคำข้าวต้ม