เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 240 ตกตะลึงเมื่อได้ยินข่าวพายุหิมะ
ประตูเหล่านี้มีรูปแบบเหมือนกันอย่างมาก ล้วนเป็นประตูโลหะแบบบานเดี่ยวเรียบง่าย ทาด้วยสีเขียวเทาหม่น บนประตูไม่มีหน้าต่างหรือช่องมองใด ๆ มีเพียงป้ายหมายเลขโลหะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กตรงระดับสายตา ซึ่งสลักตัวเลขไว้
ระยะห่างระหว่างประตูไม่สม่ำเสมอ บางบานอยู่ชิดกันมาก ขณะที่บางบานมีผนังว่างเปล่ายาวกว่าสิบเมตรคั่นอยู่
ประตูทุกบานปิดสนิท กลิ่นอายของ “การใช้ชีวิต” ที่ปะปนอยู่ในอากาศ ณ ที่นี้เริ่มจับต้องได้มากขึ้นเล็กน้อย พอจะได้กลิ่นสบู่อ่อนจางอย่างยิ่งที่ลอยออกมาจากหลังประตูบานหนึ่ง หรือกลิ่นอาหารที่ซึมออกมาจากรอยแง้มของอีกบาน
ภาพนี้ทำให้เธอฮึดขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยก็เห็นร่องรอยของ “การอยู่อาศัย” แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งระวังตัวมากขึ้น
ในตอนนั้นเอง ประตูเล็กสีเขียวเทาห่างออกไปข้างหน้าราวสิบกว่าเมตรบานหนึ่งถูกผลักเปิดจากด้านในพร้อมเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ทำลายความเงียบสงัดของทางผ่าน
ชายหญิงหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินออกมาจูงมือกัน
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมกางเกงทำงานที่ซักจนซีดกับเสื้อหนังสีดำรัดรูป ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย
หญิงสาวตัวเล็ก สวมเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดลายตารางสีแดงสดที่เริ่มเก่าแล้ว ผมยาวปล่อยสยายอย่างลวก ๆ