เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 220 การบังคับขายพ่วง
เช้าตรู่วันที่ห้า สวีเสี่ยวเยียนสวมเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดสีเทาเข้มที่ดูเก่าใหม่กึ่งหนึ่งและมีสีซีดจาง ผ้าพันคอเป็นแบบไหมพรมถักที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด เธอพันมันไว้สูงจนแทบจะปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังเฝ้าสังเกตการณ์อย่างสงบนิ่ง
เธอปะปนอยู่ในฝูงชนที่เบาบางแต่ดูเร่งรีบ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่บริเวณชานจุดแลกเปลี่ยนคะแนนของทางการแห่งหนึ่งในเขตใต้
ภาพที่เห็นที่นี่ดูวุ่นวายยิ่งกว่าจุดแลกเปลี่ยนอื่น ๆ ที่เธอเคยผ่านไปเมื่อไม่กี่วันก่อน หากบอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนยังพอจะเห็นประกายความหวังในแววตาของผู้คนว่า “อาจจะแลกอะไรได้บ้าง” แต่ในเวลานี้ แววตาของหลายคนกลับหม่นแสงลง เหลือเพียงความชาชิน ความกระวนกระวาย และความดุร้ายแบบปล่อยเลยตามเลย
แถวที่เข้าคิวคดเคี้ยวไปมา ไม่นานก็มีคนแซงคิวจนเกิดการด่าทอ ผลักไสกันไปมาจนถูกคนรอบข้างหรือเจ้าหน้าที่ตะโกนห้าม ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ ฝุ่นละออง และกลิ่นแปลกประหลาดที่เหมือนกับของบางอย่างที่บูดเน่าแล้วถูกแช่แข็ง
เสียงสนทนาของผู้คนไม่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมด้วยเสียงสะอื้นหรือการด่าทอ ความรู้สึกตื่นตระหนกที่ว่า “เวลาใกล้จะหมดแล้ว ไม่ทันการแล้ว” ปกคลุมไปทั่วอากาศจนแทบจะทำให้คนหายใจไม่ออก