เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 219 เครื่องปรุงรส
ปลายสายโทรศัพท์มีเสียงตอบรับที่ทุ้มต่ำของเซี่ยอิ่งถังดังขึ้น “เข้าใจแล้ว เสี่ยวเหยียน ขอบใจมาก พวกเราจะระวังตัวไว้ เมื่อไปถึงที่นั่นและจัดแจงที่ทางเรียบร้อยแล้วจะติดต่อกลับไป” น้ำเสียงของเขาฟังดูฟื้นคืนความสุขุมตามปกติแล้ว แต่ความหนักอึ้งนั้นยังคงไม่จางหายไป
“ได้ค่ะ ติดต่อกันไว้เสมอ ระวังตัวด้วยนะคะ” สวีเสี่ยวเหยียนพูดจบก็วางสาย
เมื่อการสื่อสารสิ้นสุดลง ห้องก็กลับมาเงียบสงัดในทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ยาวเหยียดของเธอและเสียงแผ่วเบาของเตาไฟที่ดังต่อเนื่อง เธอถือโทรศัพท์ที่เริ่มอุ่นขึ้นจากการคุยเป็นเวลานาน ร่างกายเอนไปด้านหลัง พิงเข้ากับผนังที่เริ่มได้รับไออุ่นจากควันไฟใต้คังจนรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว เธอหลับตาลงและถอนหายใจเบาๆ
คำเตือนที่เธอสามารถทำได้นั้นได้ทำไปหมดแล้ว เส้นทางสุดท้ายของแต่ละคนล้วนต้องอาศัยตัวเองในการเดิน เซี่ยอิ่งถังและหวังเซียวมีโชคชะตาของพวกเขา เธอไม่สามารถตัดสินใจแทนหรือล่วงรู้ได้ว่าพวกเขาจะเลือกทางไหนในช่วงสิบวันนี้ ในยุคสิ้นโลกเช่นนี้ การเตือนถือเป็นน้ำใจ ส่วนหนทางข้างหน้าต้องข้ามผ่านด้วยตนเอง
หลังจากใช้สมาธิอย่างจดจ่อ ความเหนื่อยล้าลึกๆ ก็ถาโถมเข้ามา แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะผ่อนคลายอย่างเต็มที่