เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 157 ป้าตัวปัญหา
สวีเสี่ยวเหยียนมองดูป้าที่กำลังนอนดิ้นพราด ๆ อยู่บนพื้น พยายามใช้เสียงร้องไห้เพื่อเรียกความเห็นใจ ในใจของเธอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ซ้ำยังรู้สึกตลกและรำคาญใจเล็กน้อย กลอุบายแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็น ในยามที่ทรัพยากรขาดแคลน การบีบบังคับทางศีลธรรมและการขู่กรรโชกทางอารมณ์บางครั้งก็น่ารำคาญยิ่งกว่าการแย่งชิงกันตรง ๆ เสียอีก
เธอรู้ดีว่าหากใจอ่อน นอกจากจะเสียเสื้อกันหนาวตัวสำคัญไปแล้ว ยังอาจถูกแปะป้ายว่า “รังแกง่าย” ซึ่งจะนำปัญหาอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย
เมื่อเห็นว่าการเจรจาไม่เป็นผล อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่มีคะแนนมาจ่ายค่าเสียหาย เธอจึงขี้เกียจจะพูดจาไร้สาระและยื้อเยื้อต่อไป การพูดเหตุผลกับคนประเภทนี้ไม่มีประโยชน์ เธอหิ้วแม่ไก่ที่ยังคงดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์ขึ้นมา แล้วหันหลังเดินจากไป ตั้งใจจะออกจากสถานที่วุ่นวายนี้ให้เร็วที่สุด
ป้าคนนั้นที่กำลังร้องไห้อย่าง “เข้าถึงอารมณ์” แอบชำเลืองเห็นว่าสวีเสี่ยวเหยียนกำลังจะเดินจากไปจริง ๆ เสียงร้องไห้ก็หยุดกึกทันที! นางรีบดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตัวเข้ามาคว้าขากางเกงของสวีเสี่ยวเหยียนไว้แน่น เสียงร้องโวยวายดังขึ้นอีกครั้ง ดังกว่าเมื่อครู่เสียอีก “แกจะไปไม่ได้! คืนไก่ให้ฉัน! ไม่งั้นฉันไม่ให้แกไป! ทุกคนมาดูเร็วเข้า! มีคนแย่งของ! คนหนุ่มสาวรังแกคนแก่แล้ว!”