กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 28 ขอแบ่งน้ำดื่ม
“ฉันไม่ไหวแล้ว……” หญิงสาวคนหนึ่งหยุดเดินเป็นคนแรก เธอใช้มือทั้งสองข้างยันเข่าไว้แล้วหอบหายใจแรง “ขอพักสักสิบห้านาทีได้ไหมคะ?”
สวีเสี่ยวเหยียนผ่อนฝีเท้าลงด้วยความรู้สึกเห็นใจ ตอนที่เธอเป็นพนักงานคลังสินค้าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจงเหลียน เธอต้องเดินไปมาระหว่างชั้นวางสินค้าทั้งวัน จึงคิดว่าตัวเองมีสมรรถภาพร่างกายที่ดีพอสมควร แต่ในตอนนี้เมื่อต้องแบกสัมภาระหนักกว่าสิบกิโลกรัมเดินบนเส้นทางที่ขรุขระ เธอถึงได้ตระหนักว่าปริมาณการออกกำลังกายในยามปกติเทียบไม่ได้เลย เหงื่อชุ่มโชกไปทั่วแผ่นหลัง ทุกครั้งที่หายใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสบร้อนในปอด