กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป็นธรรมดาของคนเรา
ถึงเมิ่งอันอันจะลืมตาไม่ได้ แต่เขาก็หันไปทางหลีหยางกับโม่ชิงได้อย่างแม่นยำ
พอรู้ว่าทั้งสองเงียบไป เขาก็ถามเสียงเบา “พี่ชาย พี่สาว พวกพี่เป็นอะไรไปครับ?”
“ไม่มีอะไร” หลีหยางยิ่งมีสีหน้าบอกไม่ถูก “บ้านเธออยู่ในหมู่บ้านจัดสรรนี้เหรอ?”
“พี่สาวจะพาผมกลับบ้านเหรอครับ?” เมิ่งอันอันหันมาทางเธออย่างกังวล “อย่าพาผมกลับไปได้ไหมครับ พ่อกับแม่ต้องตีผมแน่ ๆ”
อย่าว่าแต่หลีหยางเลย แม้แต่โม่ชิงที่เป็นสิ่งลี้ลับก็ยังไม่รู้จะพูดอะไรดี
ภูตผีตรงหน้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายแล้ว แต่ดูจากไออาฆาตที่รุนแรงขนาดนี้ จะเรียกว่าเป็นผีร้ายก็ไม่ผิดเลย