เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชื่อตอนนี้ตั้งยากจริง ๆ
ตอนแรกหลีหยางคิดว่าภารกิจที่ต้วนเผยหลิงมอบหมายให้เธอด้วยตัวเองน่าจะยากอยู่บ้าง อย่างน้อยก็คงเป็นผีร้ายขอบเขตวิญญาณสวรรค์ที่ฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน
แต่กลายเป็นว่า...
ใครช่วยบอกเธอทีว่าผีเด็กที่ซุกตัวอยู่ตรงมุมโกดังนั่นมันยังไงกัน? ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำเขียวม่วง หัวบุบลงไปเห็นได้ชัด มันกอดแขนตัวเองสั่นงันงก แถมยังผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ไออาฆาตของมันหนักเอาเรื่อง แต่ก็เห็นชัดเหมือนกันว่าขี้กลัวมาก โม่ชิงถึงกับเรอออกมา
เขาเพิ่งค้นพบด้วยความประหลาดใจว่า ที่แท้ความหวาดกลัวของภูตผีก็เป็นอาหารของสิ่งลี้ลับได้เหมือนกัน เพียงแต่ให้ผลสู้ความหวาดกลัวของมนุษย์ทั่วไปไม่ได้เลย
พอได้ยินเสียงคนเข้ามา ภูตผีก็กอดตัวเองแน่นขึ้น ซุกหัวลงในวงแขนเหมือนนกกระจอกเทศ
หลีหยางลองเดินเข้าไปใกล้มัน “ฮัลโหล?”
“!”