กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สาธุแด่เมีย
เช้าวันต่อมา โม่ชิงเป็นคนดูแลหลีหยางทุกอย่างตั้งแต่ตื่นนอน เธอนั่งอยู่บนเตียง พยายามฝืนลืมตาทั้งที่ลืมแทบไม่ขึ้น ปล่อยให้เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าอย่างละเอียด แล้วค่อย ๆ แปรงฟันให้จนสะอาด
พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ โม่ชิงก็หยิบแหวนวงนั้นจากกล่องมาค่อย ๆ สวมลงบนนิ้วนางของเธอ
“ยังง่วงอยู่ไหม? งั้นผมยกอาหารเช้าขึ้นมาให้ดีไหม?” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนลงมาก จนไม่รู้ว่าตกลงอยากให้หลีหยางตื่นเต็มตา หรืออยากให้เธอนอนต่ออีกหน่อยก่อนถึงเวลาออกจากบ้านกันแน่
“ไม่ ฉันจะลงไปกินข้างล่าง”
ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่หลีหยางกลับไม่ขยับเลยสักนิด แถมยังคอตกไปแล้วด้วย
“ได้”
โม่ชิงยิ้ม ก้มตัวอุ้มเธอขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง ก่อนจะลงลิฟต์ไปชั้นล่าง